De Verkenners Podcast verschijnt iedere vrijdag en is gericht op agency-eigenaren, leiders, founders en vakspecialisten. Dit artikel is gebaseerd op een aflevering van de podcast. Ontdek meer op verkenners.com
Pierre Nelwan werkt twintig jaar bij Monks, het voormalige MediaMonks. Hij begon er als stagiair, maakte animaties in Flash en groeide door naar een Europese leiderschapsrol over 200 mensen verspreid over Amsterdam, Madrid, Milaan, Londen en Duitsland. In die twintig jaar heeft hij van dichtbij meegemaakt wat een winnaarscultuur opbouwt, en wat haar sloopt. Een gesprek over commitment, de juiste teamsamenstelling en waarom een bureau in moeilijke tijden soms afscheid moet nemen van toptalent.
Eén prijs winnen kan geluk zijn
Monks wint structureel internationale awards. Maar Pierre Nelwan is eerlijk over wat dat zegt en wat niet. "Als je één keer een award wint, is dat misschien een perfecte samenkomst van de juiste factoren. De juiste klant, het juiste team. Maar als je consistent prijzen wint, zegt dat wel degelijk iets over de cultuur."
Dat vliegwiel is reëel maar niet automatisch. Een award levert exposure op, exposure trekt talent aan, talent vergroot de kans op sterker werk. Maar wie denkt dat een prijs vaste klanten oplevert, heeft het mis. "Je moet jezelf altijd weer bewijzen. Het begint met een prijs, maar je moet daarna doorpakken."
Het verschil zit al in hoe je het uitspreekt
Veel bureaus hebben ergens in hun jaarplan staan dat het "wel tof zou zijn" om een award te winnen. Volgens Pierre Nelwan begint daar al de denkfout. "Op het moment dat je zegt 'het lijkt ons wel eens leuk', begin je al verkeerd. Je moet hem op de horizon zetten. Deze gaan we winnen. En dan volgt de vraag: wat hebben we hiervoor nodig?"
Die vraag is confronterend, want ze vereist eerlijkheid over het eigen team. Niet vanuit de gedachte dat mensen weg moeten, maar vanuit de vraag of de juiste ingrediënten aanwezig zijn. Pierre Nelwan nuanceert: "Het betekent niet dat je iedereen moet vervangen. Je kunt mensen ook laten zwemmen. Verantwoordelijkheden geven buiten hun rol. Je kunt je soms echt laten verrassen door hoeveel talent iemand heeft, maar hoe je als manager dat kunt afremmen door je eigen onkunde."
Een weekend doorhalen met pizza's
Pierre Nelwan vertelt over de periode dat Monks drie jaar lang geen FWA won, de Favorite Website Award die destijds zwaar telde in de industrie. Het team zette alles op alles voor één project: design, UX, animatie, sounddesign. Alles. "We dachten: als dit hem niet is, weten we het ook niet meer."
Hij ging op vakantie. Midden in zijn reis belde de founder van Monks. Ze hadden gewonnen. Hij dacht dat het een grap was.
"Na die FWA zijn we niet meer gestopt met winnen." Op de website van FWA is het letterlijk zichtbaar: een periode van droogte, dan één award, dan een onafgebroken reeks.
Die ene prijs veranderde de cultuur verder. Niet omdat het team harder ging werken, maar omdat het bewijs er was. "Iemand die had gewonnen liep over het kantoor. En dan dacht de rest: dat wil ik ook laten zien." Positiviteit werkt net zo aanstekelijk als negativiteit.
Het weekend doorhalen dat daarvoor nodig was geweest, was geen opdracht van een manager. "We wilden samen iets moois maken. Dat is een hele andere insteek. Maar je moet dat snappen. Als je dat niet snapt, ga je het zien als werk."
Niet voor iedereen weggelegd, en dat is oké
Pierre Nelwan is helder over de keerzijde. Een winnaarscultuur vereist commitment, en commitment is niet voor iedereen in elke levensfase haalbaar. "Als je drie kinderen hebt en in Ferwegistan woont, maak je het jezelf heel moeilijk." Monks bestond in die beginjaren vrijwel uitsluitend uit jonge mensen zonder kinderen. Dat gaf vrijheid om hard te gaan.
Dat maakt de teamsamenstelling een serieuze vraag. Fabian de Jong omschrijft het in het gesprek treffend: een winnaarsteam heeft mensen nodig die de ruimte hebben om die extra tijd te investeren, maar ook mensen die de klappen van de zweep kennen en anderen kunnen sturen. "Er is nog nooit een voetbalteam wereldkampioen geworden met allemaal gasten van 22, 23."
Die combinatie, jong talent met honger en ervaren mensen die weten wanneer er gerend en wanneer er gerust moet worden, is volgens Pierre de basis voor duurzame prestaties.
De leider als grootste risicofactor
Monks heeft ook moeilijke periodes gekend. Pierre Nelwan is openhartig over wat er dan in een winnaarscultuur gebeurt. "Twijfel toxificeert de mind. Twijfel over je baan, over waar de industrie naartoe gaat, over of de projecten nog binnenkomen. Dat zijn dingen waardoor je niet meer als topsporter kunt performen."
En die twijfel begint bovenin. "Op het moment wanneer mijn leiding er niet in gelooft, wordt het voor mij heel moeilijk om dat te verkondigen." Een leider die angst zaait of alleen maar roept dat het harder en sneller moet, creëert precies de sfeer die prestaties onmogelijk maakt. "Als je het doet vanuit: wij gaan winnen, wij zijn winnaars, dat is een hele andere insteek."
Monks heeft afgelopen jaar bewust afscheid genomen van mensen die de nieuwe visie niet meer deelden. Pierre Nelwan beschrijft dat niet als een mislukking, maar als een noodzakelijke stap. "Het klinkt desastreus, maar het is heel gezond. Je zegt: dit is het nieuwe landschap, dit is wie we zijn, kun jij je daarin vinden? En als het antwoord nee is, dan scheiden hier onze wegen."
Nieuwsgierigheid als enige garantie
AI verandert het werk van makers radicaal. Pierre Nelwan ziet dat niet als bedreiging, maar als een moment van herdefinitie. In zijn eigen team zag hij een motion designer die voorheen "pretty mediocre" werk maakte uitgroeien tot een rockstar door nieuwsgierigheid naar nieuwe tools. "Dat soort succesverhalen, daar ga ik heel hard op."
Wat die mensen onderscheidt is geen technische vaardigheid, maar mindset. "Ben je nieuwsgierig? Dat is het enige wat je nodig hebt. Als je nieuwsgierig bent, ga je dingen uitproberen, vragen stellen, op zoek naar wat er is. Zodra je dat niet meer hebt, ga je nooit meer vooruit."
Binnen Monks noemen ze het intern "be the zebra amongst horses." Je kunt alleen een zebra zijn als je anders denkt dan anderen. Constant. Naar het werk, naar de industrie, naar jezelf.
