Niek Eijsbouts: Pim de Witte en de kunst van ‘nee’ zeggen

[Column] eigenaar Higuita over wat marketeers kunnen leren van Pim de Witte’s keuze voor onafhankelijkheid

Stel je voor. OpenAI belt. Ze willen je bedrijf kopen. Voor vijfhonderd miljoen dollar.

De meeste mensen zouden op dat moment al de notaris op speed dial hebben, champagne bestellen en een persbericht voorbereiden over de volgende fase van groei of welke holle frase ook maar goed klinkt als je je bedrijf net bij een techgigant hebt ondergebracht.

Game-ondernemer Pim de Witte zei nee.
Hij had zo weg kunnen zijn. Dertig jaar, de geldwagen voorgereden, pensioen geregeld voor drie levens. In plaats daarvan besloot hij zelf de AI-race te winnen. Met zijn eigen mensen. Volgens zijn eigen regels.
"Het is gewoon leuker om het zelf te doen," zei hij.

Een simpele rekensom

Pim zit dan ook op een goudmijn. In het kort: miljarden minuten aan gamingvideo’s met zijn platform Medal.tv, compleet met gebruikersinput. Waardevolle data over driedimensionaal menselijk gedrag. Precies wat nodig is om de volgende generatie AI te trainen. OpenAI wist wat ze in handen zouden krijgen. Vandaar dat half miljard.

Maar Pim rekende anders. Hij zag dat hij met diezelfde data zelf de race kon winnen. En dan praten we niet over 500 miljoen dollar. Dat is geen naïef idealisme; dat is gewoon logisch nadenken. En de lange termijn verkiezen boven de korte termijn.

De Olympus beklimmen met je eigen klimhaak

Wat onze industrie van Pim de Witte kan leren? Als het al niet was bewezen, dan is het in 2025 wel gebleken: de reclame-industrie is er een van praatjesmakers geworden. Met strategiepresentaties van 80 slides. Of innovation labs die vooral dienen als PR-stunt.

Pim de Witte praat niet. Hij bouwt. Al sinds zijn veertiende. Geen eindeloos businessgeneuzel. Gewoon maken. Testen. Aanpassen. Doorknokken. De wereld veroveren. En dan pas nadenken over verkopen, of juist niet.

Je hoeft in 2026 niet te wachten op een bod van een half miljard om zo te kunnen denken. Begin klein. Bij dat project waar je hoofd van zegt: "Dit verkopen we nooit," maar je onderbuik roept: "Dit is briljant."

Of je nou een bureau runt, als marketeer het bij een merk voor het zeggen hebt of freelance campagnes maakt: de principes zijn hetzelfde.

Blijf een maker. Creativiteit draait om dingen maken die er nog niet waren, zodat het mensen weet te verrassen. En verrassingen komen er alleen als je ruimte neemt om iets nieuws te proberen, zonder dat elk winstpercentage wordt geanalyseerd door een controller in een grijs kantoorpand.

Denk langer na dan tot aan Q2. Marketeers zijn verslaafd aan kortetermijndenken. Kwartaalcijfers. Jaarbudgetten. Maar een merk bouw je niet binnen een half jaar.

Werk jezelf in het zweet. We worden in onze socialfeeds om de oren geslagen met succesverhalen. En dit houden we zelf in stand door elkaar veren op bepaalde plekken te steken waar de zon niet schijnt. Maar de dag na een awardshow is het gewoon weer uren maken en de volgende reeks ideeën bedenken. Je moet het helemaal zelf doen.

Doe het met leuke mensen. Pim de Witte stond de dag erna gewoon weer op om verder te werken met zijn eigen team. De mensen die er vanaf dag één bij waren. Die begrijpen waarom je dit doet. Een team van, hoogstwaarschijnlijk, hele leuke mensen die ertoe doen.

Blijf onafhankelijk. Vaar je eigen koers. Hallo Pim, we zien je. Geen corporate overlords die hem vertellen dat targets belangrijker zijn dan het baanbrekende project waar hij echt in gelooft. Zelf de berg beklimmen, ook al staat er een helikopter klaar om hem naar de top te vliegen.

Geld is niet zijn drijfveer. De kick van iets opbouwen wél.
En ergens, in een boardroom in Silicon Valley, beseft OpenAI dat ze niet genoeg hebben geboden.

--

Niek Eijsbouts is eigenaar van creatief digitaal bureau Higuita en al meer dan 20 jaar werkzaam in de creatieve industrie. Hij schrijft over marketing, creativiteit en het lef om merken te bouwen zonder bla bla. Vooral dat laatste.

Luister ook naar zijn podcast De Plank over de beste ideeën die nooit zijn gemaakt.

www.higuita.amsterdam

Dit artikel is gepubliceerd door: Lieselot Berentzen