Ward Muys: Peter is er even niet, ik wel

[Column] Digital creative/Art-Director Springbok: Soms vraag ik me serieus af wanneer we onze ballen zijn verloren

Ik zat laatst naar een campagne te kijken waarvan ik zeker wist: niemand heeft hier plezier aan gehad. Niet de makers. Niet het publiek. Niet eens het merk. Alleen de deadline.

Soms vraag ik me serieus af wanneer we onze ballen zijn verloren. Wanneer we maken zijn gaan verwarren met vullen. Wanneer inhoud een spreadsheet werd. Wanneer het oké werd om middelmaat te verkopen als strategie.

Maar hé voor je denkt: wie is deze gast?

Ik ben Ward Muys. Digital creative/Art-Director bij Springbok. De reden dat je soms op Peters column klikt. De man van de beeldjes.. Maar vandaag pak ik de pen. En ik kom niet voor voorzichtig.

Ik weet nog precies waarom ik hiermee begon: omdat verhalen iets dóen. Ze raken. Ze laten iets achter. Als dat er niet in zit? Dan is het ruis. Gepolijste, irrelevante ruis.

En weet je wat nog erger is dan ruis? Saai. Veilig. Voorgekauwd. Saai is het graf van creativiteit. En ik weiger erin mee te lopen.
Als wij het niet voelen, voelt niemand het. En mensen voelen meer dan we denken. Ze weten wanneer iets leeft en wanneer het alleen maar mooi gemaakt is.

Daarom moeten we elkaar vertrouwen. Jij kent je merk. Wij kennen het scherm. De snelheid. De afleiding. Het moment waarop iemand beslist: blijf ik kijken, of swipe ik weg?
Geef het lucht. Laat het bewegen. Als je alles dichttimmert, krijg je precies wat je vraagt en nooit wat je niet durfde te vragen.

We proberen. We falen. We gooien weg. We beginnen opnieuw. Omdat dingen die écht blijven hangen niet uit routine komen. Ze komen uit risico. Uit spelen. Uit zoeken naar dat ene onverwachte haakje.

Dus hou die brieven simpel. Geen marketing-jargon. Vertel wat je écht wilt zeggen. Wat iemand aan de bar zou zeggen over je merk. Daar begint het.

En ja, cijfers zijn handig. Ze zeggen A of B, maar het alfabet bestaat uit 26 letters. Data zijn verre van heilig. Ze wijzen richting, maar ze vertellen je niet wat mensen voelen. Wat ze doorvertellen. Wat blijft hangen.

Want dit gaat niet over jou. Niet over mij. Het gaat over hen. De mensen aan de andere kant. Die scrollen. Kiezen. En onthouden.

Dus laten we maken wat ze niet kunnen wegklikken. Iets dat niet alleen doorkomt, maar binnenkomt. Iets waar je plezier aan hebt.

Kusjes, Ward