Patrick Petersen: MenswaardigeAI haalt belofte uit ‘slop’

De AI-bubbel loopt leeg. Niet met een harde knal, maar met het zielige geluid van een defecte luchtpomp op een kinderzwembadje bij een green park. Pssssssss. Weg miljardenwaarderingen. Weg LinkedIn-goeroes die vorig jaar nog “AI thought leader” in hun bio plakten nadat ze drie prompts in ChatGPT hadden gegooid en een Canva-slide met neonkleuren hadden gemaakt. Algoritmes straffen hun AI-slop genadeloos af. Sommigen denken eraan om toch maar weer “socialmediaexpert” in hun bio te pluggen.

Plotseling ontdekken bedrijven dat “AI-first” meestal betekent: “we hebben een stagiair ontslagen en nu schrijft een hallucinatiemachine onze nieuwsbrieven.” En wonder boven wonder blijken klanten daar niet massaal enthousiast van te worden.

Sterker nog: jongeren beginnen zich openlijk af te zetten tegen die synthetische namaakwereld. De term “AI-slop” duikt op als culturele tegenreactie:
AI-slop, vaak simpelweg slop genoemd, verwijst naar door AI gegenereerde teksten en beelden van lage kwaliteit, herkenbaar aan oppervlakkigheid, gebrek aan logica en minimale menselijke inspanning of creativiteit.

Geen perfect gepolijste AI-content meer, geen zielloze avatarvideo’s met tandenwitterdictie en geen motivational quotes gegenereerd door een serverpark dat net zoveel stroom verbruikt als een middelgrote Balkanrepubliek. Jongeren willen weer iets menselijks. Iets dat kraakt. Iets dat fout gespeld is. Iets dat niet door een prompt engineer met cappuccinoabonnement is uitgekotst.

En geef ze eens ongelijk.

Met collega-auteur en internationaal spreker, tevens Belgisch nuchter AI-duider Rik Vera, deed ik een boekje open in De Boardroom:

De AI-industrie verkocht ons jarenlang een soort digitale wederkomst. Kunstmatige intelligentie zou creativiteit democratiseren, werk leuker maken en de mens bevrijden van saaie taken. Wat we kregen, waren automatische samenvattingen van vergaderingen die niemand wilde bijwonen, AI-gegenereerde klantenservice die je naar een existentiële crisis begeleidt en eindeloze contentsoep waarin elk artikel klinkt alsof een blender vol managementboeken een beroerte kreeg.

Ondertussen groeit ook de weerstand vanuit auteurs, kunstenaars en docenten. Niet zo vreemd, want veel generatieve AI-systemen zijn gebouwd op collectieve roofbouw van bestaand werk. Patrick Petersen schreef daar eerder scherp over in zijn column “Klapt u mee met de AI-bubbel?”, waarin hij de eerste scheuren in het verdienmodel van AI aanwijst, mede door juridische procedures rond auteursrechtenschendingen.

Dat maakt het extra ironisch dat juist nu een boek verschijnt als Menswaardige AI, waarin niet de machine maar de mens weer centraal wordt gezet. Geen techno-utopisch gejuich, maar een ongemakkelijke vraag: wat blijft er over van autonomie, creativiteit en verantwoordelijkheid als alles wordt uitbesteed aan voorspellende tekstballonnen? Het boek pleit expliciet voor AI-toepassingen mét menselijk oordeel, governance en ethische grenzen.

En daar zit precies de pijn voor Silicon Valley. De generatie die zogenaamd “AI-native” zou zijn, lijkt helemaal niet te dromen van een toekomst vol synthetische influencers, promptslaven en chatbotvriendjes. Ze ruiken de nepheid. Ze zien dat de keizer geen kleren draagt, maar een API-key.

De markt begint dat inmiddels ook voorzichtig te begrijpen. Want beleggers mogen dan nog even blijven applaudisseren voor elk bedrijf dat “AI” aan zijn kwartaalpresentatie toevoegt alsof het peterselie over een diepvriespizza strooit, uiteindelijk wil niemand leven in een wereld waar alles kunstmatig is behalve de burn-out.

Misschien is dat wel de echte innovatie van 2026: dat authenticiteit weer schaars wordt. En dus waardevol.

—

Patrick Petersen RDM MA MSc is AI- en digital marketing specialist gericht op businessautomatisering en ondernemer met zijn bureau AtMost(TV), auteur van meer dan twintig prijswinnende boeken over AI, marketing, online tech en maatschappelijke ontwikkelingen. Bovenal is hij docent en spreker. Meer info op www.patrickpetersen.nl.