Patrick Petersen: AI-cloudzakken zijn het!

[Column] De cloud is geen hemel, het is een winkelcentrum

Er was een tijd dat mensen hun gordijnen dichtdeden omdat de buren mee konden kijken. Nu bouwen ze een complete privé-datacentrum in de eigen meterkast omdat een AI-chatbot hun boodschappenlijstje zou kunnen analyseren. Dankzij AI-chatbots weten we nu: niets is meer privé. Niet je ideeën, niet je drafts, niet eens je slechte woordgrappen. Alles wordt “gebruikt om het model te verbeteren”, wat ongeveer hetzelfde klinkt als “we lezen mee, maar beloofd alleen professioneel”.

Dus draaien steeds meer mensen hun eigen cloudserver. Gewoon thuis. Naast de wasmachine. Met een NAS, drie ventilatoren en een stroomrekening waar je van gaat zweten. Want ja, liever dat je huis in brand vliegt dan dat een Amerikaanse server weet dat je gisteren pizza hebt besteld.

“Mijn data, mijn regels,” zeggen ze dan trots, terwijl hun server zachtjes klinkt als een opstijgend vliegtuig en hun partner klaagt dat de wifi eruit ligt zodra iemand de magnetron aanzet.

Maar hé, privacy is onbetaalbaar. Behalve dan in stroomverbruik, hardware-upgrades en eindeloze configuratieproblemen.

Er was een tijd dat “de cloud” klonk als iets poëtisch. Tegenwoordig zijn het vooral “cloudzakken” die onze gegevens stiekem misbruiken.

De cloud? Een plek waar je foto’s zweefden tussen de engeltjes en je documenten zachtjes dobberden op digitale watten.

Inmiddels weten we beter: de cloud is geen hemel, het is een winkelcentrum. Met roltrappen, beveiliging en een pinautomaat die nooit slaapt.

En daar komt AI dan binnenwandelen. Niet als een visionaire professor met een krijtbord, maar als een gladde verkoper in een te strak pak. “Goedemorgen! Wilt u slimmer werken? Efficiënter leven? Minder nadenken? Geweldig! Dan hebben wij hier een abonnementje voor u.”

Want AI is tegenwoordig overal. In je telefoon, je koelkast, je horloge en vermoedelijk ook in je broodrooster. Alles moet “slim” zijn of “smart”. Zelfs jij, maar daar moet je dan wel eerst een maandabonnement voor afsluiten.

De cloud heeft namelijk zakken. Grote zakken. Bodemloze zakken. Zakjes waarin jouw data verdwijnt, keurig gelabeld, geanalyseerd, doorverkocht en uiteindelijk weer aan jou terugverkocht als “inzichten”.

Je uploadt je foto’s? Dank je wel.
Je schrijft een mail? Interessant.
Je vraagt AI om een recept? Fascinerend.

En ondertussen tikt ergens een digitale kassa: ka-ching.

AI belooft ons tijd te besparen, maar we besteden vooral meer tijd aan het uitzoeken welk abonnement we nodig hebben om dezelfde dingen te blijven doen als vroeger, maar dan “in de cloud”. Waar je vroeger een notitieboekje had, heb je nu drie apps, twee synchronisatiefouten en een wachtwoord dat je elke maand moet vernieuwen.

En natuurlijk heet het allemaal “gratis”. Net als een puppy. Tot je de eerste dierenartsrekening ziet.

Maar goed, we blijven het gebruiken. Want het is handig. En snel. En een beetje magisch. En laten we eerlijk zijn: niemand wil terug naar Excel zonder autosuggestie.

Dus leven we voort, met onze hoofden in de wolken en onze portemonnees in de zakken van de cloud.

De cloud lacht. AI knikt begrijpend.
En wij? Wij klikken op “Akkoord met de voorwaarden” zonder te lezen.

Zoals altijd.

-

Patrick Petersen RDM MA MSc is AI- en digital marketing specialist gericht op businessautomatisering en ondernemer met zijn bureau AtMost(TV), auteur van meer dan twintig prijswinnende boeken over AI, marketing, online tech en maatschappelijke ontwikkelingen. Bovenal is hij docent en spreker. Meer info op www.patrickpetersen.nl

Dit artikel is gepubliceerd door: Daan Dekkers