KesselsKramer in voorlopige surseance

Het roemruchte Amsterdamse reclamebureau vraagt uitstel van betaling

Het Amsterdamse creatieve bureau KesselsKramer is door de rechtbank Amsterdam op 27 mei 2026 voorlopige surseance van betaling verleend. Mr. Els Doornhein van De Vos & Partners Advocaten is als bewindwoerder aangesteld.

KesselsKramer stond jarenlang bekend als het uithangbord van eigenzinnige Nederlandse reclame. Marketing Report heeft zowel KesselsKramer als de bewindoverder benaderd voor een reactie, maar het lukte niet daarmee in contact te komen.

De timing is opvallend. Vorige week bracht het bureau nog een opvallende campagne voor het Stedelijk Museum uit. De status van voorlopige surseance  van betaling is geen faillissement: het is een wettelijk uitstel van betaling, bedoeld om een onderneming met tijdelijke financiële problemen de ruimte te geven zich te herstellen en een faillissement proberen te voorkomen. In de praktijk eindigt een meerderheid van de surseances alsnog in een faillissement, maar de uitkomst staat nu nog allerminst vast. 

Erik Kessels & Johan Kramer

KesselsKramer werd in 1996 opgericht door Erik Kessels en Johan Kramer, aanvankelijk gevestigd in de pastorie van de Obrechtkerk op het Jacob Obrechtplein in Amsterdam. Erik Kessels, art director, en Johan Kramer, copywriter, hadden elkaar leren kennen bij een bureau in Londen. Ze lanceerden KesselsKramer zonder accountapparaat, werkend voor merken met een geweten, met ruimte voor individuele artistieke expressie. 

Die opzet, geen klassieke accountmanagers, een nadruk op artistieke vrijheid en een uitgesproken eigen smaak, maakte het bureau al snel tot een buitenbeentje in de branche. Time-journalist Tim Clark noemde KesselsKramer ooit legendarisch en onorthodox. Naast reclame ontwikkelde het bureau ook een eigen uitgeverij, KesselsKramer Publishing, en groeide Kessels zelf uit tot een internationaal gewaardeerd kunstenaar en curator, vooral bekend om zijn werk met gevonden en alledaagse fotografie. 

Johan Kramer verliet het bureau in 2001 om een carrière als regisseur te beginnen, terwijl Erik Kessels het creatieve gezicht van KesselsKramer bleef. Het bureau breidde uit met vestigingen in onder meer Londen en groeide tot een team van rond de vijftig medewerkers. Na ruim 28 jaar in de voormalige pastorie koos KesselsKramer eind 2025 voor verandering en een verhuizing naar de Lauriergracht.  

Thans zijn Matthijs de Jongh, Dave Bell, Gijs van den Berg en Rens de Jonge betrokken als partners bij KesselsKramer. De in surceance verkerende KesselsKramer BV is een dochterbedrijf van KK Holding BV die niet in surceance verkeerd.

De hoogtepunten en de klanten

De reputatie van KesselsKramer rust op een handvol campagnes die nog altijd in vakopleidingen worden aangehaald. De bekendste zijn "The Worst Hotel In The World" voor het Hans Brinker Budget Hotel in Amsterdam en "I Amsterdam" voor de stad Amsterdam. Vooral die laatste — met de inmiddels iconische rood-witte letters — werd een wereldwijd herkend symbool van citymarketing. 

Daarnaast werkte het bureau voor een breed en opvallend trouw klantenbestand. Tot de opdrachtgevers behoorden onder meer telecommerk Ben (met de persoonlijke benadering), Het Parool, bol.com (met de wereld van 'bolle mannetjes'), de internationale hotelketen citizenM, Heineken, Nike, NEMO en diverse culturele en museale instellingen. Internationaal trok het bureau aandacht met werk voor Ben, het modemerk Diesel en het Hans Brinker budget hotel. De eerste veelbekroonde campagne was er een voor schoenmerk Shoebaloo, met een eenbenig model — een vroeg voorbeeld van de combinatie van humor en maatschappelijke prikkeling die het handelsmerk van het bureau zou worden. 

Kessels vatte de filosofie achter dat trouwe klantenbestand ooit zo samen: een klant waar niemand gelukkig van werd, maar die wel de helft van het bureau-inkomen vormde, werd zonder pardon opgezegd, het idee was dat zowel het bureau, de maatschappij als de adverteerder baat moest hebben bij de samenwerking. Het is een principe dat het bureau decennialang onderscheidde, maar dat in een verslechterend economisch klimaat ook kwetsbaar maakt.

Dit artikel is gepubliceerd door: Bas Vlugt