Jerome Kuijken: LinkedIn aan de Côte d’Azur

[Column] Managing Director De Speld & Partners over de epische strijd om de polsbandjes

Cannes. Nog iets meer dan een maand en dan mogen we weer. En wat heb ik er weer zin in. Een week lang het mooiste vak van de wereld vieren met gelijkgestemden van over de hele wereld. Collectief discussiëren over AI alsof we er allemaal persoonlijk verantwoordelijk voor zijn. Rosé drinken om half twee ’s middags zonder dat iemand daar moeilijk over doet. En ondertussen volledig ontsporen in de jacht op polsbandjes.

Want wie denkt dat Cannes Lions alleen draait om creativiteit, talks en awards heeft het mis. Cannes is ook een sociaal stratego. Een soort LinkedIn op slippers. Met iets meer rosé in de mik en daardoor iets minder schaamte.

De voorbereidingen zijn inmiddels in volle gang. En dan bedoel ik niet het plannen van diners, yachtfeestjes of exclusieve strandlunches - ik kom er tenslotte gewoon als gast - maar het regelen van toegang. Bandjes. RSVP’s. Gastenlijsten. Appgroepen. Het jaarlijks terugkerend fenomeen waar ik eerst enorm aan moest wennen maar waar ik inmiddels van geniet. Sterker: het is tegenwoordig een belangrijk onderdeel van de voorpret. 

Het spel kent namelijk eigen regels. Soms valt een bandje je zomaar in de schoot. Soms moet je weken lobbyen. Soms word je ineens toegevoegd aan een appgroep met 214 onbekenden waarin mensen links delen alsof het gaat om kaarten voor de Champions League-finale. En ik focus me dan nog alleen op de Nederlands getinte talks, feesten en borrels. Moet je nagaan als je global ambities hebt. Dan kun je vanaf 1 mei eigenlijk geen andere hobby’s meer hebben.

De bandjesjacht kent grofweg drie fasen: 

Fase 1 is zichtbaarheid creëren. Je moet nadrukkelijk laten merken dat je naar Cannes gaat. Liefst ruim voordat je daadwerkelijk iets geregeld hebt. Dat kan door een nominatie te delen - de gouden standaard. Ik heb die eer zelf nog niet mogen ervaren, maar ik stel me voor dat daarna alle deuren automatisch opengaan. Of je verzint iets anders waardoor mensen begrijpen dat jij onderdeel bent van de scene. Een panel. Een podcast. Een post. Of, in mijn geval: een column.

Fase 2 draait om RSVP’s verzamelen. Dit is de fase waarin je je aansluit bij Cannes-appgroepen. Daar worden links gedeeld naar feesten, talks en diners waarvoor je je kunt aanmelden. Dat geeft overigens geen enkele garantie op toegang. Een RSVP in Cannes is eigenlijk gewoon een digitale versie van we houden contact. Als je niets interessants te bieden hebt of niemand kent van de organisatie, verdwijn je meestal geruisloos op de wachtlijst. Ook dat hoort bij het spel.

Dan volgt fase 3: daadwerkelijk op de gastenlijst belanden. Dat gebeurt meestal pas in de laatste weken voor Cannes. Of uren van tevoren. Sommige mensen houden van die spanning. Ik niet. Ik hou van comfort aan de Côte d’Azur. Ik wil weten waar ik rosé drink voordat ik in de trein (jawel) stap. Opvallend genoeg lijkt de bandjesjacht sterk op het klassieke AIDA-model. Sta je op de lijst dan moet je je bandje op een vast tijdstip ophalen. Vaak in op een terras ergens in centre-ville. Soms ook nog een hele toer maar hey, he hebt ‘m!

Voor de duidelijkheid: echte reclamelegendes hebben met dit alles niets te maken. Die zijn genomineerd voor een leeuw, vliegen met klant business class, slapen in het Carlton en zeggen dingen als: “We zien wel waar we eindigen vanavond.” Ik blijf hard werken om ooit in die categorie terecht te komen. Tot die tijd speel ik het spel lekker mee.

Ten slotte wil ik je deze anekdote over hoe ik vorig jaar aan een bandje kwam voor het MassiveMusic/Monks-feest niet onthouden. Begin juni vorig jaar speelde ik een voetbalwedstrijd tegen Hans Brouwer, eigenaar van MassiveMusic. Als je Cannes-ganger bent dan weet je: samen met Monks organiseren zij hét feest van de woensdagavond. Daar wil je, nee: moet je bij zijn. En ik had nog geen bandje. Door een - overigens heel lichte - overtreding van mij op Hans kreeg zijn team een vrije trap ter hoogte van de 16-meter. Die werd knap binnengeschoten. Geen opzet van mijn kant, maar wel een uitstekende aanleiding om subtiel over een bandje te beginnen.

Of dit voor jou de ideale strategie is weet ik niet. Maar voor mij werkte het. En vergeet vooral niet een biertje of rosé te halen voor degene die je uiteindelijk aan een bandje helpt. Dat is niet alleen beleefd maar ook strategisch slim. En de 10 à 20 euro meer dan waard. Want achter ieder succesvol Cannes-bezoek schuilt uiteindelijk gewoon een epische strijder met een pols vol gekleurde bandjes. 

Jerome Kuijken is Managing Director De Speld & Partners.

Dit artikel is gepubliceerd door: Daan Dekkers