Eelco de Winter: Een menselijke daad van verzet

[Column] Regisseur bij Kaaps Film: In het creatieve vak werk ik graag volgens de logica van het hart

Ik verlies mezelf zo nu en dan in een staat van melancholie en twijfel. Te midden van de overdaad aan goedbedoelde AI-adviezen laat ik me gewillig meenemen in een zelfgecreëerde golf van naïviteit. Ligt het aan mij, of is er echt iets aan de hand? Ik krijg het gevoel dat ik als regisseur moet strijden voor menselijkheid. Voor datgene wat in mijn ogen zo logisch is. Of dicht ik hier te veel waarde aan toe? Is menselijkheid iets waar ik mijzelf zo graag mee identificeer dat ik het niet los kan laten? Dat ik het projecteer op elke briefing, elke film die ik maak. Die spiegel doet pijn. De verwarring slaat toe.

Zelfbenoemde AI-experts vertellen me dat ik los mag laten. Het draait niet meer om de mens. Om gevoel of authenticiteit. Het gaat om data. De creatieve zoektocht naar een waarheid is geen ontdekkingsreis meer. Je hoeft het niet meer te vinden. Het is een door supercomputers en energieslurpende datacenters gegenereerd antwoord op je prompt. Samengestelde creativiteit op basis van het beste werk van de beste creatieven ter wereld. AI kan dat voor je, AI kan alles voor je. Sneller en beter. Weer die twijfel. Ik voel me alleen. Terwijl ik naar de nieuwsbrief van Marketing Report in m’n inbox staar met weer artikel over AI, word ik meegenomen door de bubbel. Vastgesnoerd in een wit pak zit ik angstig in een witte kamer zonder ramen en hoor hun mantra. "De mens hoeft niet meer te denken, te creëren of te kiezen. AI is er voor je. Hier is het antwoord op al je vragen. Laat maar los. Je hoeft het niet meer te voelen."

Ja, ik wil best mee in de AI-bubbel, we zitten er met z'n allen in. Maar ik weet het gewoon niet. Worden mijn films dan echt beter of effectiever? En maakt het mij als mens dan ook beter? En bovenal gelukkiger? Kwetsbaarheid is toch juist waar de kracht zit? Dat je het niet allemaal weet. En daar eerlijk over bent. En dat je dat gebruikt in je creatieve werk. Daar kan de doelgroep, die eigenlijk net als ik toch ook gewoon mens is, zich toch in herkennen?

In het creatieve vak werk ik graag volgens de logica van het hart. Ik kan eerlijk gezegd ook niet veel anders. Ik houd m’n oogkleppen op en geniet van de golf van naïviteit waar ik dan op flow. De mens centraal. Echte beelden. Echte verhalen. Echte tranen. Dat is voor mij de betekenis van alles wat ik doe. Zie het als een menselijke daad van verzet. Hoe klein ook. Ondanks het gevoel van zinloosheid en naïviteit.

Nadeel van het hart is dat dat ook pijn kan doen. Want passie is ook lijden. Hartenzeer. Wat een mooi woord is dat. Er komt geen ratio aan te pas. Het is voelen tot het bloedt. Het is wachten tot de bubbel barst.

Eelco de Winter is regisseur en medeoprichter van Kaaps Film, een Rotterdamse productiemaatschappij die het volledige filmproces in huis uitvoert.

Dit artikel is gepubliceerd door: Saskia van Weert