Coen Zuijdervliet: Prijzen, trots en erkenning

[Column] Creatief Directeur: waarom wij bij dcvf stiekem altijd een beetje winnen

Het is weer zover. De periode waarin agenda’s ineens gevuld zijn met awardshows, juryrondes en die ene vraag die overal rondzingt: “Zijn jullie genomineerd?” De spanning bouwt zich op. Laten we daar vooral niet ingewikkeld over doen: winnen is gewoon heerlijk. Punt. Het is de kers op de taart van maanden en soms jaren werk. Van presentaties die nét op tijd af waren, van ideeën die ooit begonnen als een halfbakken schets op een whiteboard en uitgroeiden tot iets dat impact maakt. Het is erkenning. Voor het team, voor het denkwerk, voor het doorzettingsvermogen. En ja, bij dcvf vinden we dat ook gewoon fantastisch. We zijn tenslotte ook maar mensen.

Maar, en hier komt het deel waar we misschien iets vaker bij stil mogen staan, voor elke winnaar zijn er teams die óók alles hebben gegeven. Die ook hard hebben geloofd in hun idee. Die net zo trots waren toen hun werk live ging. En die op die avond… geen prijs mee naar huis nemen. En toch is het gek om dat “niet winnen” te noemen. Want laten we eerlijk zijn: meedoen aan prijzen is al een kleine daad van moed. Je zegt eigenlijk: “Kom maar op, wereld. Kijk maar wat we gemaakt hebben.” Je legt je werk naast dat van anderen, je stelt jezelf open voor oordeel, voor vergelijking, voor discussie. Dat is niet niks. Dat is juist precies waar groei begint.

Meedoen hoeft geen bijzaak te zijn, maar is onderdeel van het bewust zijn van het vak. Het betekent dat je midden in de industrie staat. Dat je ziet wat er speelt. Dat je ontdekt wat anderen doen, hoe ze denken, waar ze het verschil maken. Je leert. Je scherpt aan. Je wordt beter en dat is uiteindelijk waar het om draait. En nee, niet insturen en niet winnen betekent echt niet dat je werk minder waard is geweest. Of minder impact heeft gehad. Of minder slim, creatief of effectief was. Soms betekent het simpelweg dat er die avond iets anders beter paste binnen de jurytafel-discussie (die, laten we eerlijk zijn, ook gewoon door mensen wordt gevoerd, met meningen, voorkeuren en misschien af en toe een lichte koffie-overdosis). Sterker nog: vaak zit de echte winst ergens anders. In het proces. In het samenwerken. In dat ene moment waarop alles samenkomt en je denkt: ja, dit klopt.

En misschien ook wel in het vermogen om naar het werk van anderen te kijken en oprecht te denken: “Dit is goed. Dit is écht goed.” Zonder jaloezie, maar met respect. Want dat is geen zwakte, dat is liefde voor het vak.

Ik geloof dat dát uiteindelijk de kern is van wat we doen. We werken in een industrie waar creativiteit en effectiviteit samenkomen. Waar ideeën niet alleen mooi zijn, maar ook iets in beweging zetten. Voor merken, voor mensen, voor gedrag. En of daar nou een prijs aan hangt of niet, dat verandert niets aan de impact die je maakt.

Dus ja, laten we vooral blijven vieren. Die momenten waarop iemand het podium op mag, ook al ben je het niet zelf. Waar champagne nét iets te vroeg wordt opengetrokken en LinkedIn zich vult met trotse berichten. Maar laten we tegelijkertijd niet vergeten dat de echte waarde niet in die ene avond op dat ene moment zit. Die zit in alles wat eraan voorafgaat. In het blijven maken. In het blijven leren. In het blijven zoeken naar beter. En heel eerlijk? Als je het mij vraagt, winnen we daar bij dcvf eigenlijk elke dag een beetje mee. Mooi vak man.

Coen Zuijdervliet is creatief directeur bij DCVF

Dit artikel is gepubliceerd door: Daan Dekkers